Jauzi Ekosoziala X Mejillon Tigre

Zer gertatzen da herriak eta auzoak turistaz betetzen zaizkigunean? Eta are gehiago, zer gertatzen da gu garenean besteen herri eta auzoak masifikatzen  ditugunak?

Joko bikoitz horretan bizi gara gaur, ez zaigu gustatzen turismorako eta turistentzat diseinatutako herrietan biziztea baina gu ere bagara eredu horren parte. Uda, oporrak eta zoriona neurrigabeko kontsumoarekin identifikatzen dira, sistemak desirak proposatu, eta horiek behar faltsu bihurtzen ditu. Horrela, marketingak xahutze-bizitza luxuzko bizitza gisa saltzen digu, bizimodu idealaren eta zorionaren iturri gisa aurkeztuz.

Desira edo nahi horien aurrean beharren definizio eta asetzeak nahikotasunaren eskutik joan behar du. Nahikotasuna ez da austeritatea, ariketa konszientea baizik. Goitik behera ezarritako "beharrak" egiturazko arazoa dira eta guk ere neurrigabeko kontsumoak ditugu. 

Nahikotasunak, beharrezkoa dena (eta ez gehiago) kontsumitzean datza, gizakien arteko eta naturarenganako osagarritasuna eta bizikidetza errespetatuz. Helburu apalak bilatzen badira, erraza da oparotasunean bizitzea. Ondorioz, oinarrizko beharrak identifikatu behar dira, eta horiek asetzeko sistemak aldatu, gutxiago eta hobeto kontsumitzeko.

Hemen duzue Mejillon Tigrte kolektiboak sortutako poemarekin batera Donostiako Alde Zaharreko kaleetan grabatutako bideoa. Turista turismofoboaren ideiaren eskutik, poemak dakigunaren eta egiten dugunaren arteko arrakala gure begien aurrean jartzen du.